Świebodzin
o mieście i okolicy

Najstarsze dzieje Świebodzina nie są znane. Formą osadniczą, która zapoczątkowała rozwój miasta był wczesnośredniowieczny gród położony w pobliżu skrzyżowania ważnych szlaków komunikacyjnych i handlowych, prowadzących ze wschodu na zachód i z północy na południe. Pierwsza wzmianka, która nie precyzuje charakteru osadniczego Świebodzina, lecz mówi, że jego właścicielem jest rycerz Gniewomir, pochodzi dopiero z roku 1302 . Jako miasto Świebodzin jest wymieniony w roku 1319. Miasto rozwijało się na prawie polskim, a prawo magdeburskie przyjęło w pierwszej połowie XIV w. (1335 r.), zaś pełne prawa miejskie otrzymało dopiero w połowie XV w. Średniowieczne miasto rozplanowane zostało w oparciu o regularny układ ulic. Jego centrum stanowił prostokątny rynek, w którym komunikują się biegnące pod kątem prostym ulice. Początkowo Świebodzin posiadał drewniano-ziemne obwarowania, które w XIV w. zastąpiono murami. Już w średniowieczu zabudowa przekroczyła obwarowania, a za bramami wzdłuż głównych dróg zaczęły tworzyć się przedmieścia.

Od początków swojego istnienia leżące na skrzyżowaniu głównych dróg, tj. Poznań-Frankfurt i Wrocław-Szczecin miasto było typowym ośrodkiem rzemieślniczo-handlowym. Gdy w XV w. Świebodzin stał się właścicielem kilku folwarków położonych w okolicy oraz lasu miejskiego dodatkowo, na obszarach podmiejskich, rozwinęła się również uprawa winnej latorośli, a także produkcja i eksport wysoko cenionego piwa świebodzińskiego. Koniec XVIII i początek XIX w. przyniósł nowy etap rozwoju gospodarczego miasta. W roku 1800 Świebodzin liczył 3 114, w 1900r. 8 660, a w 1939 r. już 10 431 mieszkańców. Działania wojenne w roku 1945 nie przyniosły miastu większych strat materialnych. Licznych zniszczeń i dewastacji dokonali tylko żołnierze Armii Czerwonej.

Dzieje polityczne Świebodzina są bardzo skomplikowane. Po okresie władztwa wielkopolskiego w XIV w. miasto przyłączono ostatecznie do księstwa głogowskiego. Pod koniec XV w. Świebodzin został oddany w zastaw joannitom łagowskim i podlegał wpływom brandenburskim. W roku 1742 w trakcie wojny śląskiej Świebodzin ostatecznie przeszedł pod panowanie Prus. Po II Wojnie Swiatowej Świebodzin włączono administracyjnie do Wielkopolski. W roku 1950 utworzono województwo zielonogórskie, w którym znalazł się Świebodzin. Obecnie Świebodzin jest stolicą powiatu oraz gminy. Położenie na szlakach handlowych oraz komunikacyjnych nadal sprzyja rozwojowi miasta i regionu

Warto zobaczyć w Świebodzinie

Ratusz w Świebodzinie
Ratusz miejski istniał prawdopodobnie już w XIV wieku. Po pożarze w 1541 roku odbudowano go w stylu renesansowym z elementami późnogotyckimi, nadając mu kształt, który zachował do dziś.W XIX w. Ratusz gruntownie przebudowano. M.in. rozebrano jedna z dwu wież (strażniczą). Budynek zyskał obecny wygląd z charakterystyczną wieżą widokowa oraz bogato zdobioną fasadę zachodnią z herbem miasta. O dawnym rodowodzie Ratusza świadczą zachowane różnorodne sklepienia w piwnicach, w salach Muzeum i pomieszczeniach wieży.

Kościół pw. św. Michała Archanioła
Przy północno - wschodnim narożniku rynku. Gotycki trzon kościoła powstał w 2 poł. XV w. Po pożarze trzynawową halę poszerzono, dostawiając czwartą nawę i rząd kaplic. Wnętrze kościoła przykryto w nawach sklepieniem sieciowym, w kaplicach i emporach - gwiaździstym, a a w jednej z kaplic rzadko spotykanym kryształowym. W XIX w. Obiekt przebudowano (dostawiono kruchtę i przekształcono fasadę zachodnią). Z zabytkowego wyposażenia kościoła zachowała się późnogotycka grupa Ukrzyżowanie (na belce tęczowej ) i współczesny jej tryptyk stanowiący część ołtarza, a także szereg obiektów barokowych i rokokowych.

Mury obronne i zamek w Świebodzinie
Zachowane fragmenty murów kamiennych z XIV w., późniejszych ceglanych oraz trzech baszt. Zamek o początkach z XIV w., rozbudowany w XVI w. w oparciu o plan podkowy. W XIX w. przebudowany, obecnie w stanie ruiny. W roku 1489 zamek oblegały wojska węgierskie króla Macieja Korwina. Zajęcie zamku 17.01. przez wojska węgierskie zakończyło panowanie Piastów Śląskich na obszarze świebodzińskim.